Fatal relax (almost).


– No, no and no! I do not get up, do not want to, I can not.
– I beg you, get up, we have yet to plan a cycling trip.
– Give me a break is still early. Half an hour and I get up.
– I felt that I have neither arms nor legs only dormant deep body only. I could not stand up without limbs so clenched my eyes and ears and sank the tip of sleep. p. did mean noise indescribable. He bathed, shaved and something talked loudly enough so I do not accidentally fell asleep for another eight hours. He left, slamming the door and entered repeating the same act of closing the door so thoroughly that until the walls shook. After a while I felt the smell of coffee which marked the end of the dream. I pretended to snore and nothing does not reach me but stubborn husband refused to give up in their evil doings and unworthy. He started the next stage of uprooting me from sleep and chatting like a kid telling himself what awaits us today. A little louder announced that coffee is ready and getting cold in shocking speed because supply air cooling was directed on the table.
Who are you despicable man, that in the middle of the night are picking me out of bed? – I asked when it occurred to me that I do not have a chance to rest.
Your beloved husband who had packed the car and made coffee. Just go into the bathroom and later drink coffee. – I opened my mouth to slate it for the morning antics when suddenly the brightness of the room made me speechless. It must have been late because the sun’s rays fell into the room so insistently as if shone for several hours.
I have no strength. – I tried but in vain.
I’ll drag you under a cold shower. – Quite calmly and without emotion my husband showed me my little bright future. 


The inscription “No vacancies” in front of the entrance to the parking lot does not surprise us because reaching at the afternoon, nothing else could be expected.



Believing in lucky star I drove the narrow road to the parking lot where vacancies were in abundance. Even before parking the car I jumped out of the car and ran toward the alligator resting in close proximity. p. properly parked a car.
Loop among swamps with a length of 24 km can be overcome by foot, bus or bicycle. We decided to heroic feat and we chose bikes.


 Stopping the dozing alligators than once I had the impression it was just a dummy carefully arranged by clever employees park to spice tour. Warnings against excessive approaching the immobile giants still was etched in my consciousness but I wanted to see if it is true alligator. As usual skeptical p. this time he felt awe of the unknown and behaved even more safe distance of three meters. It is hard to imagine that such a small and attractively-looking crocodile can after many years transform into monsters with claws which can easily tear apart the body every opponent. Reptile skin over the years change in armor thick and hard as steel.Do we know what time it is? – Our stops at attractions hidden off the road took us more time than we thought and we had to overcome route two hours.
Holidays have one undeniable advantage; I do not use the watch (p. as well). Just get up early in the morning to later do not take care of flying away time. p. rummaged in the camera menu to get to the watch and after a while it turned out that we need to sharply pedal to give back bicycles for hire.


We still have 3/4 of the route and here at the moment is something that stops us for a long time. I could not ride without doing photos of the next reptile because such a trip does not happen every day. After thirty minutes the landscape has changed drastically. A little less bushes by the road allowed us to see further in the swamp.  It was warm and the setting sun made a short break to catch some breath. It was only an illusion of peace.


Everywhere something lurked waiting for an opportunity to consummate dinner.


A few steps forward, and on the other side of the road we found confirmation of the fact that the area in which we live after dark can be dangerous. During the day, at least you can see what might eat me but at night …




We managed to get back five minutes before closing time and breathed a sigh of relief, sitting down on the curb totally exhausted physically.
– What route. – p. stared into the distance in the direction from where we came. I fanned my hat to slightly cool the hot and sweaty head. I thought about the sprint for the last kilometers but he had something else in mind.
So many alligators in one day. Unbelievable. I have enough of them for a long time.
Now let’s go to dinner with champagne to celebrate this day, and later to the hotel because I am totally exhausted. – I dreamed about hot shower and a cool room to quietly enjoy the present day. – Well, we are done with alligators, tomorrow we’re going home. – Holidays are over and I did not expect things to do in the near future. How false were the thoughts I had to find out for myself already in five minutes.


Very happy we left the Shark Valley Park where we saw another unknown world about which we talked many times that it would be worth to see because it‘s the only place where the US turns into a jungle full of surprises.


Look! Farewell alligator! – p. pointed to the one beside me. And it would be a farewell alligator to help me say goodbye to life. – Any photo in remembrance? Of course, you can not leave this opportunity because it’s ugly, extremely nasty and mean.


Each of us has camera equipment and I instinctively took the camera from my husband even though I was not going to use it. I threw another look at the alligator and already wanted to go to the car when p. committed the first error.Walk him from the water, maybe it will be a cool pic. – Now I committed another mistake. Silly goose, so I should be called, listened to my husband and turning the camera tried to squeeze into the narrow strip of grass separating the alligator from the surface of the water.
Alligator began to open its mouth. I froze in terror.
Run !!! – My husband scream restored my ability to think. Alligator began to hiss and snapped its jaws. After a second he opened it again.
 Alligator hissing loudly walked in my direction. I pressed the shutter button and simply disappeared.


I established an undeniable world record in the sprint super short distance and appeared by a deathly pale p .

Categories: Florida | Leave a comment

Propeller and teeth.


The weather in winter was quite gracious. Light drizzle did not even forced me to set up a rain jacket which turned out to be completely unnecessary protection.


It was warm and a few drops could not harm us what can not be said of the rear passenger seat. Moment we had to wait for another couple of adventurers so I moved close to p. before we sailed.


Each participant of this suicidal project has been equipped with noise-reducing earmuffs but we didn’t use them. We wanted to feel everything in nature so let it be loud and wet because for us it is anyway an attraction. The bench was wide enough that four people fit comfortably and we had freedom of movement. We moved slowly gaining speed. According to the wishes p. boat turned out to be excellent and agile. The noise of the engine and propeller made it seem that we sailed faster than in reality. A few drops of rain hit me in the face and only then believed that we are moving at high speed.


Our photographic equipment is not among the most expensive but it has held up great.


Our captain and the crew in one person tried to scare us entering the sharp turns and making unexpected returns. Such maneuvers were breathtaking.


After a while I lost my understanding of where is North because the sun hid behind the clouds completely, and I wondered how leading this strange vehicle finds the way. Whether by accident or not, but luckily we got to the island where we had a moment of breath and an unexpected encounter with an alligator.


To give us satisfaction came up to me the other boat captain. He crouched down next to me and let out a gurgle, whistle and alligator jaws parted as if expecting a tasty bite. Instead, he received a series of tickle in the throat and it seemed that the alligator delights in contact with the man. Would have the same pleasure from contact with me, I did not dare to check.


Back to the base was as exciting and even bagged a large turtle that fast trot hid under water.


When my feet were on land I breathed a sigh of relief. Now and immediately I wanted to sail again.



After a while, our captain showed another inhabitant of the swamp, a small turtle with soft armor. The captain asked if anyone would like to take in hand this one but no one was eager to be first. But my husband said out loud that I would like to be the first because I always dreamed of touching the turtle. I touched and he bite my ring finger.air-34air-35air-36air-37air-38

No one but me and p. took the reptile in hand. Now, everyone stepped back three steps making me a place. As showed by the captain I took alligator in my hands and what was my surprise when I felt soft and warm body of young reptile.


Taught that you should not trust innocent behavior two year old alligator I kept him away from my nose and ears keeping them intact until today.


Categories: Florida | Leave a comment

Zwariowany początek

Nie można zwiedzać bagien Florydy tylko piechotą więc ulegając reklamom i opisom tych którzy przeżyli atrakcje podróży łodzią ze śmigłem postanowiliśmy przeżyć kilka chwil o których mówi się „niezapomniane”.


Duży wybór nie zawsze stanowi ułatwienie w podjęciu decyzji i jak można było się po nas spodziewać nie braliśmy tych najbardziej rozreklamowanych firm pod uwagę. Przeglądając pobieżnie foldery reklamowe wychodziło na to, że każda firma oferuje te same rozrywki i atrakcje.


Dla nas największą i jedyną atrakcją miało być spotkanie z aligatorami. Tym razem ja podjęłam decyzję gdzie mamy się udać. Jeszcze przed wyjazdem wyczytałam, że „Byczy Tygrys” jest właścicielem kilku łodzi i na dodatek jest Amerykaninem/Indianinem. To przeważyło szalę na jego korzyść i z ulgą mijaliśmy zatłoczone, najbardziej popularne miejsca.

Po prawej stronie na parkingu przy Buffalo Tiger stało kilka aut.


Tam właśnie pozostawiliśmy nasz pojazd i weszliśmy do biura gdzie można nabyć bilety na odpowiednią godzinę i wybraną łódź.


Ja nie chcę jechać autobusem, wolę taką małą i zwinną łódź. – p. jak zwykle ma swoje preferencje od których trudno go odwieść. Na początku nie widziałam różnicy pomiędzy jedną łodzią a drugą ale po dokładnym przyjrzeniu się musiałam (niestety) przyznać rację malkontentowi. – Musimy mieć miejsce w pierwszym rzędzie i łódka nie może mieć przedniej szyby aby poczuć pęd przygody. – Mnie zadowoliłaby każda łódź i im wyżej i dalej od krokodyli tym lepiej. Kupiliśmy bilety na wyjazd w bagna i okres oczekiwania wynosił 15 minut. Zupełnie zadowalająco bo w tym czasie mogłam oswoić się ze świadomością co nastąpi za chwilę. p. kręcił się i wiercił. Nie mógł usiąść na miejscu i ruszył w kierunku zaparkowanych łodzi aby bliżej przyjrzeć się parkowi maszynowemu.


Taka. Żadna inna. – Oświadczył zdecydowanym głosem i odszedł w stronę bramkarza który ustawiał ludzi w kolejce do następnego wyjazdu. – Zaraz wracam. – Rzucił nawet nie odwracając się w moją stronę. Stałam zatem wpatrując się w źródło napędu wehikułu którym miałam podążyć na spotkanie aligatorów. Po trzech minutach wrócił p. z zadowoloną miną i oświadczył, że dał łapówkę bramkarzowi aby wpuścił nas pierwszych na małą łódź bez przedniej szyby. Uśmiech mu nie zniknął nawet wtedy gdy oświadczył mi iż musimy poczekać dodatkowe 45 minut gdy właśnie taka powróci z bagien. Łapówka to rzecz znana i praktykowana na całym świecie ale nie bardzo mi to się podobało.
Czas oczekiwania uprzyjemnialiśmy sobie spacerem wzdłuż pobocza drogi wypatrując szansy na zobaczenie jakiegoś gada.


Dzisiaj szczęście nam sprzyjało bo w nasza stronę przypłynął krokodyl-aligator. O kurcze blade! One są wszędzie! Ochota na wypłyniecie zupełnie mi odeszła. Wróciliśmy w pobliże cywilizacji i ostatnie 15 minut grzecznie siedziałam na ławce oczekując na dodatkowo opłaconą łódź. ab12-4

Gdy nadeszła pora aby wejść na pokład „naszej” łodzi bramkarz wprawnie nas zablokował wpuszczając na pierwszą ławkę czteroosobową rodzinę. Dla nas pozostała opcja zajęcia miejsc w tyle. Podałam bilety wstępu dla dwóch osób ale tej drugiej osoby przy mnie było. Zdezorientowana zaczęłam się rozglądać za mężem którego zobaczyłam stojącego jakieś dwadzieścia metrów dalej. Wyraz mej twarzy mówił „no chodź” ale oblicze męża było martwe i złowieszcze.
Nigdzie nie płynę. – Usłyszałam syk pomieszany z gulgotem wściekłego indora. Pokornie wycofałam się od wejścia a p. w kilku susach znalazł się przy mnie. Stałam jak oniemiałe cielę gdy on wyrwał mi bilety z ręki i w kolejnej sekundzie zniknął w budynku biura. Nerwowo zaczęłam szukać papierosów w kieszeniach przeciwdeszczowej kurtki. Powrócił p. i wręczył mi pieniądze ze zwrotu biletów. To jak teraz będzie? Koniec wycieczki na bagna?
I co? – Spytałam z głupia frant bo raptem po ponad godzinnym oczekiwaniu znaleźliśmy się z palcem w du… lub w punkcie początkowym. – Przebił cię, wyszedłeś z wprawy kochanie. – Chciałam jakoś załagodzić sytuację ale niestety dolałam oliwy do ognia.
Nie martw się, po prostu ten gość zapłacił dużo więcej niż ty. – Kontynuowałam spokojnie i wyrozumiale ale nie wiem czy p. dosłyszał koniec zdania bo znów się zdematerializował. Dostrzegłam go idącego w stronę wejścia i podążającego prosto do bramkarza. p. ujął go pod pachę i odciągnął na bok. Indianin nie stawiał oporu i chociaż nie słyszałam rozmowy to widziałam dokładnie, że łapo-biorca oddał kasę łapo-dawcy. ab12-1

Przyjedziemy tu jutro? – Moja wyrozumiałość jest podziwu godna i w duchu zgodziłam się na ponowny przyjazd w to samo miejsce.
Coś ty! – Odparował i obrzucił mnie spojrzeniem którego wolałabym już nigdy w życiu nie widzieć. – Pojedziemy dalej… – Tu przerwał i podszedł do bramkarza. Byłam blisko i słyszałam jak z ust p. ulatnia się trujący gaz pomieszany ze słowami: czy mógłbyś polecić nam jakąś inną firmę? No nie, to już szczyt bezczelności, dać łapówkę, po chwili zażądać jej zwrotu i jeszcze poprosić o poradę lub przysługę. Patrzyłam jak przede mną rozgrywa się farsa dnia powszedniego.
Pięć mil dalej. – Odrzekł nagabywany a p. wylewnie mu podziękował i na dodatek życzył miłego dnia swemu rozmówcy. Już nie musiałam pytać gdzie jedziemy i co robimy. Zasiadłam za kierownicą i uruchomiłam silnik. Mój pasażer dyszał ciężko jak w zawale i nic nie mówił.
Przed szopą udającą dom parkowały dwa auta i zapowiadało się krótkie oczekiwanie na przygodę w tym nowym miejscu. Ledwo zamknęliśmy drzwi samochodu a już podążał do nas młodzian o ryżych włosach z uśmiechem od ucha do ucha i papierowo bladej cerze. Żywy Irlandczyk w indiańskim rezerwacie na Florydzie, do prawdy świat zwariował. Od razu na parkingu wypytaliśmy naganiacza o typ łodzi, cenę i termin oczekiwania. Okazało się, że trafiliśmy w wymarzone miejsce gdyż posiadają tylko zwinne łodzie, czekać nie musimy bo już jest prawie komplet a cena jeszcze niższa niż tam gdzie byliśmy poprzednio i co najważniejsze, miejsca z przodu są gwarantowane!!!!! Ucieszona faktem, że taniej ruszyłam w stronę mało atrakcyjnego wejścia. Pchnęłam drzwi wejściowe i środek mnie urzekł odmiennością. Czysto, elegancko i przyjaźnie. ab12-9ab12-10ab12-11ab12-12Wymieniliśmy między sobą uwagi o niebywałym szczęściu, że wszystko idzie po naszej myśli i zaczęliśmy przyglądać się wyrobom w stylu kultur indiańskich oraz ciuchom a’la Indianka gdy irlandzki naganiacz poprosił nas abyśmy zapłacili za usługę bo czas udać się na pokład szalonego pojazdu. Przymierzanie spódnic musiałam odłożyć na później bo nie było teraz na to czasu ale byłam pewna, że coś kupię bo zwrócona łapówka plus różnica w cenie przejażdżki na bagna równa się spódnica. Dolary zawirowały mi w głowie i zamąciły zdrowy rozsądek. Uśmiechałam się do wszystkich obecnych pod strzechą i nawet dokładnie nie dosłyszałam ceny którą powinnam uiścić w kasie. p. stał niezbyt daleko ale jakby udawał, że mnie nie zna. Jemu tylko krokodyle w głowie a nie spódnice dla ukochanej żony. No cóż przecież to odmienna płeć. Kameralny nastrój jakby mnie uskrzydlił i nie dbając o bilety odeszłam od kasy pozostawiając na ladzie 40 dolarów. Minęłam p. którego oczy pałały dzikim przerażeniem i grymasem niesmaku na twarzy i przeszłam przez drzwi przytrzymywane przez Irlandczyka tam gdzie czekała łódź.
Ale masz tupet, orżnęłaś ich w żywe oczy. – Trajkotał p. idąc tuż za mną.
O co ci chodzi? – Stanęłam a p. dziobnął mnie w plecy obiektywem aparatu który wisiał mu na szyji a brodą uderzył w moją głowę. Popłynęła łacina. Z obu stron. Śmigło wolno obracało się na łodzi gotowej do odpłynięcia a my staliśmy i dyskutowaliśmy o mym zuchwale cinkciarskim oszustwie. – Przecież zapłaciłam. Kurka wodna płaciłam. Zostawiłam dolary na ladzie.
Tak tylko o 16 dolarów mniej.
– Ja? – Nie mogłam zrozumieć o czym p. mówi.
– A kto!? Rzuciłaś cztery dychy, odwróciłaś się na pięcie i poszłaś do wyjścia. Wszyscy jeszcze trwają nieruchomi w szoku. Nic nie zauważyłaś?
Nie. Nic. – Odjęło mi mowę gdy znaczenie słów dotarło do mego zaprzątniętego spódnicami umysłu. – I co teraz? – Poczułam jak życie ze mnie uchodzi i nogi zamieniają się w waciane podpory niezdolne utrzymać mnie w pionie.
Teraz wskakuj na ławkę bo już wszyscy czekają.
Idź pierwszy bo ja z brzegu nie siadam. – Nie wiem jak czuje się złodziej przyłapany na gorącym uczynku ale jestem pewna, że przynajmniej bardzo podobnie jak ja wtedy.

Categories: Florida | Leave a comment

Wyspa skarbów.

Było już grubo po południu a przed nami jeszcze tyle atrakcji w ciągu dzisiejszego dnia. Mieliśmy wiele opcji do wyboru ale dzień nie chciał się wydłużać wraz z upływem czasu i musieliśmy podjąć decyzję co dalej. Krótka narada zaowocowała ustaleniem, że dnia dzisiejszego nasycimy się widokiem aligatorów w takim stopniu aby wystarczyło nam na wieki. Wjazd na parking był otwarty ale stojące auta na głównej drodze jeszcze daleko od niego uświadomiły nam raptem, ze nie jesteśmy jedynymi amatorami spotkań z nieznana fauna. Dodatkowy prysznic zimnej wody zafundował nam ustawiony przenośny napis „na parkingu brak wolnych miejsc”. W żadnym razie nie zdobędziemy się na pozostawienie auta daleko na szosie aby odbyć ponad kilometrową wycieczkę do wejścia. 
W takim razie spróbujmy popłynąć na bagna łodzią ze śmigłem. – Kolejna decyzja nie powiodła się sukcesem bo wszędzie mnóstwo ludzi i czas oczekiwania wydawał się zupełnie za długi. Już kilka razy wspominałam, że Amerykanie wstają wcześnie rano nawet w wakacje aby do lanczu uporać się ze zwiedzaniem i teraz pozostało nam jedynie pojechać dalej w stronę Zatoki Meksykańskiej pozostawiając przygody na kolejne dni. Może to i dobrze bo wszystkiego naraz nie da się zobaczyć a dozowanie napięć nerwowych może wyjść nam tylko na zdrowie.
Zwiedzanie bagien odłożyliśmy na później aby zbadać jak żyją ludzie w tych okolicach. Samo Miami to tętniące życiem miasto z bogatym centrum i biednymi przedmieściami tak zupełnie normalnie jak to bywa z dużymi miastami na całym świecie.
Wzdłuż drogi pomiędzy wybrzeżem Atlantyku a Zatoką przez długi czas towarzyszył nam kanał po północnej stronie. Czasami był zupełnie pozbawiony roślinności innej niż przystrzyżona trawa ale odcinki porośnięte wysoką trzciną i krzewami kryły mieszkańców dla których przyjechaliśmy z daleka.



Wylegujące się bezpośrednio nad samą wodą aligatory było bardzo łatwo dostrzec dzięki ich prawie czarnemu kolorowi. Nasze częste postoje na wąskim poboczu pomiędzy metalową barierą a pasem ruchu nie przypadały do gustu innym użytkownikom drogi ale wiadomo, że turysta zatrzymuje się tam gdzie uważa za stosowne pomijając zdrowy rozsądek więc nikt na nas nie trąbił a co najwyżej złorzeczył w zaciszu swych czterech kółek. Mniejsze egzemplarze pozostawiliśmy bez szans na portret ale okazy budzące szacunek ze względu na swoje rozmiary zasługiwały na chwilę postoju. Zdjęcia nie są rzucające na nogi bo te paskudne zwierzaki kryły swe cielska chociażby częściowo w szuwarach. Pomimo wszystko byliśmy teraz już prawie zadowoleni z podjętej decyzji aby pojechać do Neapolu (nazywanego tutaj Naples).
Po drodze zahaczyliśmy o małą wyspę Chokoloskee aby zerknąć jak żyje się w tej okolicy.


Krótki rekonesans czyli objechanie całej wyspy nie zajęło nam dużo czasu bo obszar był wręcz maleńki.
Najbardziej atrakcyjne okazało się spotkanie z pelikanami czyhającymi na resztki oprawianej ryby. Po krótkiej walce ptaków nastąpił sielski spokój panujący dookoła i w takim nastroju ruszyliśmy dalej aby przekonać się czy wszędzie jest tak błogo i rozkosznie.


  Po niespełna godzinnym relaksie za kółkiem wjechaliśmy na wyspę których tutaj nie brakuje i aż dech nam zaparło. Raptem znaleźliśmy się w innym świecie.

ws-16 ws-17 ws-15 ws-14

Tak wysprzątanego i wypielęgnowanego miejsca w Ameryce jeszcze nie widziałam. Może to był szczególny dzień, że tak odebraliśmy to miejsce albo naprawdę tak było. Asfalt bez pęknięć, trawniki nie tylko idealnie przystrzyżone ale nawet chyba uczesane i pomalowane na zielono tam gdzie trawa mogła zmienić kolor. 
Cicho, spokojnie i bogato.

ws-19 ws-20 ws-21 ws-22 ws-23 ws-24 ws-25 ws-26 ws-27 ws-28 ws-29 ws-30

Budynki jakby wczoraj pomalowane na nasz przyjazd, palmy bez jednej suchej gałęzi lekko kołysały się na wietrze. Czułam się jakbym niechciana przez mieszkańców wjechała na ich prywatny teren. Gdzie nie spojrzeć to milion dolarów. Nawet nieduże domy miały taras zabudowany siatką chroniącą przed owadami, krokodylami i innym paskudztwem niemile widzianym przy porannej kawie lub wieczornym drinku.


Zacumowane jachty przy domach dodały jeszcze pikanterii do niebywałego wizerunku Marco Island. Gdyby przyszło mi zamieszkać nad morzem to ta wyspa byłaby moim numerem jeden. Problem finansowy który ciągnie się za nami jak smród po gaciach można rozwiązać tylko w jeden sposób; kolejną wyciekę trzeba tak zaplanować aby dotrzeć do wyspy skarbów, zabrać część ukrytego tam skarbu i kupić sobie za złoto piratów luksusowy dom z jeszcze bardziej wystawnym jachtem. Pomarzyć dobra rzecz ale kończący się dzień uzmysłowił nam nasze położenie i urok bogactwa oraz jego nieznany smak oddalały się od nas jak senne marzenia przed odgłosem budzika.
Z wyczekiwanego Neapolu niewiele dostało się nam na deser.

ws-36 ws-37 ws-38 ws-39 ws-40

Przy świetle reflektorów samochodowych i ulicznych lamp dosłownie uszczknęliśmy tylko kawałek miasta w drodze do autostrady prowadzącej wprost do hotelu gdzie kilka godzin snu musi nam wystarczyć aby jutrzejszą przygodę dokładnie zapamiętać.

Categories: Florida | Leave a comment

Hilton Head Island

   Wygospodarowaliśmy trochę wolnego czasu podczas przemierzania kolejnych setek mil i postanowiliśmy zapełnić go zwiedzaniem paskudnie bogatej wyspy Hilton Head w Południowej Karolinie. Dzięki temu pomysłowi zostałam zwleczona z łóżka dużo wcześniej niż powinnam co bardzo dokładnie widać na zdjęciu. Poprzedniego dnia z chęcią zgodziłam się na dodatkowe parę godzin jazdy ale nie sądziłam, że o poranku przeklnę swą wcześniejszą decyzję. Nawet słabe hotelowe światło raziło mnie ale i tak było na tyle dobre aby uwidocznić wszystkie mankamenty porannej urody. Już dawno dowiedziałam się, że nie wyśpię się w tym wcieleniu a urlop na pewno nie okaże się tym okresem w którym mogłabym spełnić moje marzenie o spokojnym i długim przebudzeniu.


Hilton Head jest znane i chcieliśmy nacieszyć oko sławnymi plażami wyspy jeżeli to prawda co wypisują wczasowicze. Hymny pochwalne o cudownym miejscu na wakacje wydawały się nam lekko przesadzone więc nic prostszego jak wsiąść do auta i sprawdzić wiarygodność opisów. Tego ranka bliskość opuszczonej przed chwilą pościeli była tak kusząca, że o mało co zamiar oglądania plaż zamieniłabym na kolejna godzinę snu. Perspektywa złocistych plaż i połyskujących piaskow wydm jednak wzięły górę nad ma chęcią spania przez cały dzień i po długotrwałym procesie polegającym na przysposobieniu kobiety do kolejnego dnia wreszcie opuściliśmy hotel.


Ameryka dolarem stoi i takich krótkotrwałych turystów jak my nikt nie lubi. Za pobyt w pensjonacie nie zapłacą, na obiad nie pójdą, pamiątek żadnych nie kupią a co najwyżej pozostawią po sobie kolejną puszkę coca-coli w koszu na śmieci. Skoro takie podstępne typy chcą pójść na plażę to i tak będą musieli za to zapłacić. Nie to, że trzeba płacić za wstęp na plażę, aż tak źle nie jest. Wstęp jest oczywiście bezpłatny i nie ma zagrodzonych plaż wokół hoteli i każdy może używać dobrodziejstw natury bez jakichkolwiek ograniczeń.


Podstęp polegał na płatnych miejscach parkingowych przy wejściach na plażę. Bez wydania grosza nie było dla nas możliwości dojścia na plażę. Cóż było robić. Wybraliśmy jeden z kilku dostępnych parkingów i po wrzuceniu kilku dwudziestopieciocentowek do parkometru ruszyliśmy w stronę plaży.


Wolności nigdy za wiele w zwariowanym świecie XXI wieku o czym przypominały nam kamery śledzące aktywność obywateli. Poczułam się jak podejrzana o przestępstwo a moje postępowanie na pewno warto nagrać tak na wszelki przypadek. Kto wie kiedy się przyda ale archiwa poczekają i pomieszczą również nagranie gdy ziewam i jestem na wpół przytomna.


Dosłownie przeszliśmy tylko kilka metrów dróżką pośród zarośli gdy przed nami rozpostarł się widok o jakim marzy każdy gdy grudniowe mrozy dają mu się we znaki.




Jak milo spędzić kilka chwil nad oceanem. Ciepły wiatr nic a nic nie przypominał o panującej dookoła zimie a wręcz przeciwnie obiecywał, że gdy słońce wzejdzie jeszcze wyżej to będzie prawdziwe lato w grudniu. Jeszcze nie mogłam przestawić się na krótkie spodnie więc pomimo tego, że było ciepło to i tak okrywałam się swetrem a’la nietoperz. Hotele stały tuż obok plaży i aż pozazdrościć tym którzy zdecydowali się spędzić zimowa kanikule właśnie tutaj gdzie dwadzieścia kilometrów złocistej plaży zapowiada nie lada atrakcje. Krotki spacer okazał się za krotki dla mojej zziębniętej duszy ale samo wspomnienie, że za chwile pojedziemy jeszcze dalej na południe osłodziło mi gorycz pożegnania z przecudownym miejscem. Czasami internet nie kłamie i zapewniam was, ze Hilton Head Island warta jest dłuższych odwiedzin niż nasze.



 Takie miejsca jak to mają swą atmosferę którą wyczuwają wszyscy wjeżdżający do miejsc gdzie zasobny portfel jest największą cnotą mieszkańców. Dużo przestrzeni, eleganckie kwietniki oraz bujna roślinność która chroni obywateli przed wzrokiem przejeżdżających lub spacerujących ciekawskich. Ciekawostką jest zakaz budowania domów wyższych niż otaczające ja drzewa więc ukrycie się za zasłoną zieleni jest jakby przypisane literą prawa i sprawdza się wyśmienicie.




Categories: South Carolina | Leave a comment



   Nie mamy szczęścia do Nashville albo to miasto nas nie lubi. Oddalone od Chicago o siedem godzin jazdy jest na tyle blisko, że odwiedzić je można w ciągu jednego dnia. Dla miłośników muzyki country to istna mekka gdyż Nashville jest stolicą tego gatunku. Nasze plany zwiedzenia miasta zawsze ulegają zmianie i tak na prawdę to nigdy nie udało się nam być w nim dłużej niż pół godziny. Zawsze przejazdem i w podróży zatrzymywaliśmy się w nim na tankowanie lub jedzenie ale nigdy na tyle długo aby pójść na koncert do sławnego Grand Ole Opry lub przynajmniej knajpki z muzyką na żywo.

Również tym razem nasza wizyta miała mieć taki charakter ale wybłagałam aby oprócz zatrzymania się na stacji benzynowej zerknąć do środka miasta i chociaż przejechać przez jego centrum. 

Jakie tam znowu centrum? Tu nie ma centrum. – p. zupełnie bez entuzjazmu podszedł do mych pragnień. 

Jak to nie ma centrum! A to? – Wskazałam palcem dwa wieżowce.


No chyba nie chcesz oglądać betonu. – Nie chciałam bo jak wieżowce to Hong Kong albo Nowy Jork. Źle się wysłowiłam bo chciałam zobaczyć Music City które jest kulturalnym centrum a nie wieżowcowe centrum.


Po długiej i mało kreatywnej konwersacji udało się nam wypracować kompromis polegający na obejrzeniu „po łebkach” miasta. To już było coś w porównaniu z kilkukrotnym, całkowitym omijaniem miasta. Aby nie zagłębiać się w szczegóły rozmowy ustaliliśmy, że podjedziemy pod ciągle trudno dostępne dla zwiedzających najsławniejsze studio nagrań RCA Victor oraz krótką wizytę w Grecji.


Właśnie w tym miejscu powstawały nagrania takich sław jak Elvis Presley, Everly Brothers, Roy Orbison, Don Gibson, Charley Pride, Dolly Parton, Jim Reeves aby wymienić tylko kilku z nich. Studio B powstało w 1957 roku i dzisiaj jest obiektem muzealnym. Z biegu nie można go zwiedzić więc zadowoliliśmy się widokiem z zewnątrz co w zupełności nam wystarczyło gdyż perspektywa ciepłej Florydy była tak kusząca, że ciężko było myśleć o czymś innym. Chcieliśmy dotrzeć do ciepełka jak najszybciej więc zimowe i za razem zimne kraje chcieliśmy opuścić jak najszybciej.


Obecnie działające studia nagraniowe niewiele się różnią od muzealnego zabytku tak wyglądem jak i stanem technicznym budynków. Trochę liznęliśmy atmosfery wielkiego świata muzyki i aż wierzyć się nie chce, że w takich domkach dokonywane są nagrania znane na cały świat. Wiele nieznanych jeszcze artystów ściąga do Nashville aby grac do kotleta albo do kolejnego kufla piwa marząc, że kiedyś zostaną odkryci przez producenta który zaoferuje nagranie srebrnego krążka CD.


 Jeden z takich nieodkrytych talentów podpierał ścianę pod Carnival Music i zanosiło się, że będzie tam stał do końca świata.


Lekko zawiedzeni brakiem przepychu wokół bardzo dobrze prosperującego biznesu pod nazwą Country Music udaliśmy się do świątyni Ateny aby wymodlić dobrą pogodę na dalszą część naszej podróży. Gdyby ktoś nie wiedział to w USA jest jeszcze jeden Partenon i to w doskonałym stanie a nie jakieś ruiny w Grecji.



Po co jechać do Europy gdy pod ręką jest wierna kopia greckiego zabytku. Tutaj dopiero p. ulżył sobie na amerykańskim wygodnictwie i marnotrawieniu pieniędzy. O sensowności i celowości takiego budynku w parku nie było nawet mowy bo nie doszukaliśmy się żadnej z nich.


Owszem obeszliśmy dookoła całą replikę i pogłaskawszy lwa po nosie wróciliśmy do samochodu aby kolejny przystanek w Południowej Karolinie zatrzymał nas na dłużej.


Categories: Tennessee | Leave a comment

Palmowy Sylwester

   Typowy dylemat kobiety, w co się ubrać na Sylwestra, tym razem ominął mnie pozwalając na kreatywność i dowolność bez ograniczeń. Zamiast wymyślnych fryzur i kiecek z rozcięciem po same uszy oraz dekoltem po kolana demonstrowanych na salach z kryształowymi żyrandolami zdecydowaliśmy się na coś zupełnie odmiennego. Chcieliśmy aby gwiazdy zastąpiły żyrandole a niebo było sufitem największej sali balowej. Zamierzaliśmy przywitać Nowy Rok pod gołym niebem. Aby nie udawać supermana i „superłumenki” odpornych na ujemne temperatury uciekliśmy z mroźnego o tej porze Chicago do zawsze ciepłego Miami.

Wybór ciuchów na sylwestrowy wyjazd to istna groteska. Kiedy p. na tydzień wcześniej miał wszystko przygotowane i zapewne jeszcze wcześniej przemyślane a koszulki, podkoszulki, spodnie, buty i całą resztę ułożoną na półkach i wiszącą na wieszakach ja ciągle mówiłam, że czasu mam pod dostatkiem. Miałam pod dostatkiem do dnia wyjazdu gdy okazało się, że nie mam pojęcia co wziąć ze sobą. Niby tak ogólnie to wiedziałam co chciałabym zabrać ale nie mogłam się zdecydować co zostawić w domu. 

Gdy jego torby spoczywały w bagażniku auta ja wpadłam w panikę i rozum mi odjęło, nie mogąc zrezygnować z trzeciej pary szpilek usiadłam na krześle i zapaliłam papierosa. Gdy p. po raz kolejny wszedł do mieszkania na podłodze głównego pokoju leżały wszystkie moje buty. Począwszy od sandałków przez buty do pływania, szpilki i kozaki. 

To co mam zabrać? – Jego pochmurny głos wprawił mnie w panikę i rozpacz. Zaczęłam się jąkać i prawie płakać bo przez część drogi będzie zimno i muszę mieć odpowiednie obuwie na zimę a później czeka nas środek lata więc ilość zwiększa się geometrycznie i niebotycznie a nie tylko dwukrotnie. Chłop który zna mnie nie od dziś jakby stęknął cichutko i westchnął z rezygnacją a potem wyswobodził swą żonę z kłopotu. – Weź wszystko co wydaje ci się potrzebne. – Jak ja kocham mężczyzn i ich męskie decyzje! Ruszyłam do pralni gdzie trzymam worki śmieciowe i zapakowałam dwadzieścia par butów do jednego z nich. Do drugiego upchałam grubsze rzeczy a trzeci aż trzeszczał gdy usiłowałam dopchać kolejną bluzkę. Raptem w ciągu 10 minut byłam gotowa do wyjazdu a nie jakieś przygotowania z tygodniowym wyprzedzeniem. Oj zapomniałabym o dwudziestu wieszakach z innymi bluzkami które zawisły nad tylnym siedzeniem.  

W Miami dostatnio wyposażona w garderobę pierwszej potrzeby i tak nie mogłam od razu podjąć decyzji, wybór sylwestrowej kreacji okazał się niełatwy. Sylwestrowa noc zobowiązuje do elegancji w pewnym stopniu, spacery natomiast jakby sprzeciwiały się takiemu spojrzeniu. p. siedział sobie w fotelu trzymając nogi na drugim łóżku w którym nie spaliśmy i przyglądał się pokazowi mody od zaplecza. Paląc papierosy jakby z zadowoleniem, że urodził się mężczyzną przyglądał się latającym bluzkom i spódnicom. Gdy pojawiły się sukienki do zapięcia których musiał się podnosić poziom przyjemności z widowiska jakie uskuteczniałam zmalał i poszedł umyć przednią szybę samochodu. Będziemy chodzić i stać więc szpilki odpadają tak jak mała czarna. Po jaką cholerę ja to wszystko zabierałam? To jest Sylwester na plaży głupia babo, pomyślałam, w dodatku na chodzonego po ulicy więc zapomnij o kreacjach. Przywołałam się do porządku i zaczęłam zupełnie z innej strony. Ile szyb p. umył i czy dostał za swą pracę jakies napiwki nie chcę wiedzieć ale gdy przyszedł po długim czasie byłam prawie gotowa. Zdecydowałam, ze mym ojcem był hippis a matka cyganką więc dziecko takiego związku powinno wyglądać właśnie tak a nie inaczej. Apaszka we włosy plus kapelusik aby wiatr znad Atlantyku nie zniszczył fryzury, luźna spódnica i podkoszulka pod kraciastą koszulą. Całość ubioru powinna poruszać się z gracją i wygodnie na płaskim obcasie. Gdy p. stanął w drzwiach i zobaczył arcydzieło mojej fantazji z przekąsem spojrzał na tony zupełnie niepotrzebnych ciuchów i na mnie. 

I co? – Musiałam przecież uzyskać aprobatę ukochanego. Uzyskałam.


    Od godziny 21 neonowa pomarańcza w słonecznych okularach miała rozpocząć swa wędrówkę ku samemu dachowi hotelu Inter Continental aby o północy dać znać, że to już Nowy Rok. W tej samej chwili na wyspie Miami Beach rozbłysną fajerwerki.



Nigdy wcześniej nie braliśmy udziału w takich imprezach pod gołym niebem więc mój przezorny mąż nie chciał ryzykować zbytnego zagęszczenia i postanowiliśmy za dnia zobaczyć miejsce w którym napadnie nas Nowy Rok. Skwer w samym centrum Miami gdzie miała rozegrać się atrakcja sylwestrowej nocy nie bardzo przypadł nam do gustu.

Głowna scena na której mieli występować wokalisci i grupy muzyczne była mała i w odległości 20 metrów od knajpy Hard Rock Cafe więc przewidywany tłok mógł być tak wielki, że łatwiej można było się spodziewać ataku rozochoconego i pod rauszem fana latynowskiej muzyki niż łagodnego pojawienia się Nowego Roku. 

Jeszcze kilka godzin przed zmrokiem impreza nabierała rumieńców. Przy muzyce z komputera lub na żywo chętne do zabawy pary zaczynały świętować ostatni dzień w roku.




Wzdłuż nadbrzeża przygotowane już były stragany z jedzeniem a przyrzadzane posiłki na siedem godzin przed spożyciem przedstawiały jawne zagrożenie naszego i tak już sfatygowanego używkami zdrowia.


Wcinająca się w lad marina dodatkowo ograniczała ilość miejsca dla spacerującej wieczorem ludności więc obeszliśmy zielony skwer pomiędzy wieżowcami wtykając swe nosy w każdą dziurę aby poznać okolice.


Atrakcja nie lada okazało się gigantyczne, stuletnie i nieznane mi drzewo Banyan (Ficus benghalensis) o wysokości 33 metrów które mogło pomieścić w swym pustym pniu trzy małe osoby. Drzewa te pochodzą z Indii skąd zostały sprowadzone pod koniec dziewiętnastego wieku.  Moje niecne zamiary uszczknięcia gałązki aby wychodować podobny okaz w domu jednak nie udały się ze względu na znaczna ilość widzów więc ruszyliśmy po soczystej zieleni trawnika w stronę parkingu na którym zostawiliśmy auto.



Moje przedłużające się obcowanie z niebezpiecznym Billy The Kid albo Buffalo Billem zostało przerwane przez pojawienie się Szeryfa pilnującego porządku w kipiącym życiem Miami. Nasza drogę umilał silny wiatr bo temperatura około +26C wydawała się nam upałem. Jeszcze kilka dni wcześniej śnieg stroił drzewa i trawniki a tutaj palmy i krótkie spodnie.



Po zaznajomieniu się z terenem oraz jego plusami i minusami postanowiliśmy udać się na wyspę gdzie i tłuszczy mniej i jakoś spokojniej się wydawało. Mowa tutaj o Miami Beach. Wyspa ta leży naprzeciw Miami na która można dojechać dwoma mostami. W Miami Beach South o północy miał odbywać się główny pokaz fajerwerków więc nasze dusze spragnione huku, błysków na niebie i atmosfery wielkiej pompy zmusiły nasze ciała do zmiany miejsca w którym 2013 odda świat we władanie 2014 rokowi.


Nadmorski bulwar w ostatni dzień roku został zamknięty dla ruchu pojazdów mechanicznych i hotelowe knajpki rozrosły się na tyle, ze zajęły cały chodnik oraz część ulicy. Tak, tutaj było bardziej przestronnie a wybór restauracji wręcz nieograniczony. Zerkając na menu każdej knajpki wreszcie zdecydowaliśmy się na obiad bo pora na zapełnienie żołądka wydawała się odpowiednia co mogłam zaobserwować po minie p.. Stoliki pod parasolami nadawały mila atmosferę temu miejscu. Jak sylwestrowa noc pod gołym niebem to posiłek również nie powinien odbiegać od tego schematu. Usadowiliśmy się wygodnie przy stoliku bez parasola aby nacieszyć się widokiem palm. W miarę przesuwania się wskazówek zegara ku północy ludzi spacerujących po Ocean Boulevard w South Miami Beach przybywało a wolnych miejsc przy stolikach ubywało.



Przykładny porządek nie brał się z odmiennej natury zamieszkującej Florydę ludności. Patrole policji na rowerach oraz pieszo studziły zapały do szaleństwa chyba na życzenie właścicieli hoteli którzy musieli zadbać o wizerunek beztroskiej zabawy dużo wcześniej. Luksusowe miejsce jakim niewątpliwie jest Miami Beach nie mogło pozwolić sobie na burdy i pijackie awantury więc oficjalny pokaz „kto tu rządzi” rzucał się w oczy póki jeszcze było widno. Policyjna czujka w przestrzeni wyposażona była w kamery rejestrujące przebieg zupełnie nienadzorowanego nadejscia Nowego Roku.


Serwowane posiłki nie zwaliły nas z nóg swym wykwintnym smakiem ale były poprawne i chyba świeże bo nie mieliśmy rewolucji trawiennych. Teraz przyszła kolej na deser pod postacią margarity w wazonie w którym można z powodzeniem hodować lilie wodne. Nawet tak olbrzymia porcja alkoholu po jedzeniu nie przedstawiała problemu ale nie wyobrażałam sobie jak będę w stanie wypić taka ilość płynu przez rurke o średnicy rury odpływowej zlewozmywaka. Poszło lepiej niż przypuszczałam i przy dźwiękach klubowej muzyki wypiliśmy zaraz druga. Humory poprawiły się o kilka procent jak i zawartość alkoholu we krwi. Zaszumiało nam w głowach po łapczywym przyswajaniu rozweselacza więc godzinny spacer uznaliśmy za wskazany.







Wygodne obuwie okazało się zbawieniem przy spacerach bo szpilki oferowane w jednym ze sklepów pomimo swej rzucającej się w oczy elegancji lepiej pasowały w witrynie na półce niż dzisiejszej nocy na moich nogach.




Teraz już, gdy przyszła pora na kolejna margarite, o wolne miejsce było trudniej gdyż chętnych na wypicie i puszczenie dymka z wodnej fajki było dużo. Czy to był haszysz czy opium nie wiadomo ale paszcze mieli zadowolone i uśmiechnięte. Znów pojawiły się przed nami dwa baseny wypełnione mielonym lodem z tequila. Bardzo smakowity napój znikał jakoś podejrzanie szybko i zastanawiałam się czy przypadkiem nie zapadną mi się policzki na zawsze od naprędce pociągania z dwóch rur.



Było milo i wesoło, wydawało się, ze nikt nie ma zamiaru „nawalić się” dzisiejszej nocy. To chyba był dobry wybór sali balowej bo póki skleroza mnie nie zaatakuje swa maksymalna mocą to pamiętam duszne pomieszczenia balowe i śpiących na stolach którzy nie doczekali północy.
Rachunek za dwa wypite kanistry na piec minut otrzeźwił nas oboje. Przypuszczałam, ze alkoholu w tak gigantycznych drinkach jest niewiele ale jednak przyznam się,
że świat wydawał mi się jeszcze bardziej kolorowy niż na samym początku naszego imprezowania. Cena która usłyszeliśmy została trzykrotnie powtórzona przez miła kelnerkę na specjalne życzenie konsumentów bo p. uznał to jako żart. Sto trzydzieści sześć dolarów wydawało się nam zupełnie nie na miejscu. Dopiero menadżer swym groźnym wzrokiem pozbawił nas na chwilę zabawy. Dodaliśmy jeszcze napiwek i wyszło półtorej stówki za dwa wiadra radości. Opuściliśmy lokal aby rozprostować nogi i udać się na kolejna margaritę tuz przed samą północą. Czułam, że jeszcze dwie a padnę tam gdzie siedzę. Jednak przyspieszone krążenie krwi po zapłaceniu rachunku w ostatnim hotelu spaliło kalorie oraz nędzne promile kołaczące się w naszych organizmach.



Nowy Rok zbliżał się nieuchronnie i końcówkę Starego postanowiliśmy spędzić w gorącym rytmie muzyki latynoskiej, popijając oczywiście margarite! Zgadnijcie jak nauka nie idzie w las. Przed zamówieniem kolejnych wazonów wypełnionych płynnym szczęściem p. zapytał o cenę i od razu zapłacił aby później nie było zgrzytów. Zupełnie zrelaksowani oczekiwaliśmy fajerwerków oznajmiających o wkroczeniu w 2014 rok. Ostatni łyk margarity z troszkę już mniejszych kieliszków rozpoczął barwne przedstawienie na niebie. Gorący, długi pocałunek zespolił nasze usta na długą chwile. Potem były serdeczne życzenia i jeszcze dwa, jeszcze gorętsze pocałunki. Ruszyliśmy w stronę parkingu i po chwili zapowiadane i zawczasu wychwalane przedstawienie zgasło i ucichły echa ostatnich fajerwerków. W głowie jednak ciągle słyszałam kolejne wybuchy eksplodujących gwiazd i nie minęło to odczucie do momentu aż padłam bez życia na łóżko.





Categories: Florida | Leave a comment


   Kilka kroków przed nami widoczny był uskok płaskiego terenu. Rozciągała się przed nami rozległa dolina której przeciwległy brzeg oddalony był o jakieś dziesięć kilometrów. Serce aż jęknęło mi i zaraz na chwilę zamarło gdy wyobraziłam sobie naszą pieszą wędrówkę w skwierczącym upale. 

– Ciut daleko. – Wymsknęło mi się w zjadliwym tonie. Oczy mrużyłam aby dostrzec co czeka nas za przynajmniej dwie godziny marszu. Widok zapowiadał się ciekawie lub tak mi się wydawało bo na taką odległość to i jastrząb może  jedynie domyślić się szczegółów. 

No chodź, zobacz. – Nawet nie spostrzegłam się, że stoję i zamartwiam się na zapas. p. stał odwrócony w moim kierunku a twarz jego płonęła zadowoleniem i zdziwieniem zarazem. 

Trochę daleko. – Teraz już zdecydowanie ze zrezygnowaniem powiedziałam na tyle głośno żeby p. dosłyszał. 

Jesteśmy na miejscu. – Wskazał ręką na dół urwiska od którego stał nie dalej niż metr. Otrząsnęłam się z zadumy nad czekającą nas wędrówką i podeszłam do niego.


Przysłowia nie kłamią a to, że najciemniej jest pod latarnią jest prawdziwe jak żadne inne. Zupełnie zaślepiona widokiem w oddali nie zwracałam uwagi na to co jest obok mnie. Wędrując z p. spodziewam się długich dojazdów i jeszcze dłuższych i mozolnych pieszych wędrówek. Nie ma się więc czemu dziwić, że spodziewałam się kolejnej katorżniczej drogi do celu. Świadomość czekających mnie zmagań z upałem i niewygodnym terenem odebrała mi trzeźwość osądu.


 Po lekko osypującym się zboczu zsunęliśmy się w objęcia krajobrazu dziwnie uformowanych przez naturę skal. Wiatr, słońce i rzadkie ale ulewne deszcze zamieniły ten kawałek pustyni w ciekawy zakątek. Trudno mi było wyobrazić sobie co zobaczę gdy wreszcie dotrzemy na miejsce ale widok otaczających mnie z dwóch stron skal trochę mnie rozczarował.



Nie był to codzienny widok znany z trasy „do” i „z” pracy więc rozdziawiona paszcza p. była na miejscu. Nie wiem czy to co zobaczyliśmy można nazwać rewelacją ale na pewno widok ten zasługiwał na miano ciekawostki. Osiągniętego celu nie można nazwać porażką bo wiadomo, że najciekawsza jest droga którą trzeba pokonać aby go osiągnąć. Wszystkie utrudnienia i przeszkody wydały się znikome gdy cel ukazał się naszym oczom.




Ocena może być różna bo różnorodność doznań jest nieograniczona ale oglądając początek Ah-shi-sle-pah na własne oczy uznałam, że warto było postawić swą stopę na mało znanym kawałku ziemi oddalonym o 2300 kilometrów od domu.



Po zapoznaniu się z okolicą rozpoczęliśmy penetrowanie terenu przeciwległego zbocza. Dziesięć czy dwanaście kilometrów to zbyt duża odległość dla ludzkiego oka aby można dostrzec czy warto końcówkę dnia poświecić na wędrówkę. Posługując się teleobiektywem o 200 krotnym przybliżeniu również nie byliśmy w stanie stwierdzić, że spacer da nam kolejne niezapomniane przeżycie. Znów zostaliśmy pokonani przez zupełnie nieoczekiwane odległości. Nasze ambitne zamiary przerosły nasze możliwości bo tylko tutaj w jednym miejscu powinniśmy spędzić tydzień a ze względu na napięty harmonogram wakacji nie mogliśmy tego zrobić.


Z żalem w sercu pomachaliśmy odległym skałom na pożegnanie i ruszyliśmy do zrujnowanych osiedli Indian Chaco.

Categories: New Mexico | Leave a comment

Kolczyk w uchu, dziura w brzuchu.

Koń by się uśmiał na widok zupełnie nowego znaku „STOP” w sercu pustkowia gdzie częściej mysz przebiegnie na drugą stronę drogi niż przejedzie nią auto. 

To gdzie teraz? – Pytanie zupełnie na miejscu bo drogowskazów brak a na pewno nie ma takowego który zaprowadziłby nas do miejsca do którego nie da się dojechać bo nie ma do niego drogi. Tyle dowiedziałam się jeszcze poprzedniego dnia gdy zaznajomiłam się z czekającą nas trasą

Skręć w prawo jak się da a później zobaczymy. – Bardzo pocieszająca odpowiedz gdy brak perspektyw na normalny dojazd.


Pełna obaw co do dalszego powodzenia naszej wyprawy oraz nieograniczonego optymizmu podpartego zaufaniem do p. który rzetelnie przygotowuje się tylko do niektórych punktów docelowych które powinniśmy odwiedzić. Reszta to zupełny żywioł który ma zapewnić nam rozwój umysłowy i atrakcyjność wakacji. 

– To musi być gdzieś po prawej stronie więc jak zobaczysz jakąś przestrzeń nadającą się do jazdy to powiedz mi bo ja na razie nic takiego nie widzę. – Według mnie droga którą jechaliśmy ledwo nadawała się do jazdy więc przestrzeń o jakiej wspominał p. znaczyła zapewne bezdroże i o to już nie musiałam nawet pytać.


Pasący się koń poskubywał młode pędy pustynnej trawy i gdy jego błogi popas został przerwany przez pojazd mechaniczny to nie uśmiał się z naszego pomysłu podróżowania w tych okolicach tylko uciekł przerażony pojawieniem się turystów. To jeszcze bardziej mnie przekonało o charakterze tego miejsca. Na usta cisnęło się określenie bardzo wygłaskane a mianowicie – teren mało uczęszczany. Przez cały czas wypatrywaliśmy możliwości użycia jakiejś ścieżki aby dojechać w wyznaczone miejsce.



Kolejne rozwidlenie dróg nie wniosło nic nowego, wiadomo, ze pojechaliśmy w prawo aby jak najbardziej zbliżyć się do wyśnionego miejsca. Na mój wyraz twarzy który nie tryskał zadowoleniem usłyszałam tylko „mogłoby być gorzej” i postanowiłam od tej pory nie zwracać szczególnej uwagi na stan nawierzchni lub raczej powierzchni po której się poruszaliśmy. Wmówiłam sobie, że tak już będzie do końca tego dnia i nie powinnam się zamartwiać, że piach, że ostra trawa której złamana główna łodyga może bez problemu przebić oponę i o to, że nie dojedziemy do celu.


Przekonaliśmy się, że człowiek to stadne zwierzę bo widok kilku sztuk trzody domowej zatrzymał nas na chwilę i zapomnieliśmy o wakacyjnych obowiązkach. Pozostawiłam auto na środku drogi bez obawy, że zatarasuję ruch kołowy i z bagażnika wyjęłam kilka bułek zakupionych dzień wcześniej. Postanowiłam nakarmić zwierzęta zebrane przy wodopoju przysmakiem czworonogów. Gdy zbliżałam się do zdziwionych krów i koni rzucałam duże kawałki pieczywa na zachętę w bezpośrednie sąsiedztwo pyska upatrzonej jednostki. Zupełnie zaskoczone zwierzęta usuwały się przede mną sądząc, że rzucam w nie kamieniami a nie chlebem. Jedna ośmielona krowa zeżarła wszystkie kawałki leżące na ziemi i wdzięcznym wzrokiem dawała znak, że czekała na dokładkę. Nie trzeba było prosić mnie dwa razy, w ciągu minuty cały zapas pieczywa został rozdany sprawiedliwie pośród tych zwierzaków które ośmieliły zbliżyć się do mnie.


Pożegnaliśmy nienażarte głodomory i pojechaliśmy szukać kryjącej się gdzieś w ukryciu magicznej dróżki mającej nas zaprowadzić do fantastycznych skalnych formacji. Ze wskazań mapy na ekranie iPoda wynikało, że zaczynamy wyjeżdżać z bezpośredniego sąsiedztwa interesującego nas miejsca. Cóż mogliśmy zrobić, musieliśmy zawrócić i teraz dokładniej przyglądać się możliwości wyjazdu z drogi w kierunku Ah-shi-sle-pah.
Zgromadzenie zwierząt domowych zatrzymało nas ponownie. Gdy p. oderwał się na chwilkę od map od razu zauważył dziurę w krowie i kolczyk w jej prawym uchu, poddał j
ą obserwacji przez obiektyw. Leniuch paskudny nie wyszedł na krok z auta! Wcześniej gdy karmiłam zwierzęta nawet się nie zainteresował czy nie porwie mnie jakiś rumak i uniesie w siną dal. Teraz był ożywiony i wymyślał różnorodne teorie na temat dziury w boku krowy.


 Szybko jednak przeszedł do sedna i z naciskiem poprosił mnie abyśmy kontynuowali poszukiwania ponieważ przypomniał sobie, że widział coś jakby zarośniętą drogę jakieś trzy mile temu. Westchnęłam, że tak długo widziane obrazy docierają do jego mózgu ale dobre i to bo przecież jednak coś zobaczył i zapamiętał.

 – Jak mogliśmy nie zauważyć tak szerokiej drogi. –  p. jakby z pretensjami w głosie wskazał mi drogę odchodzącą od „Naszej” pod ostrym katem i dlatego mało widocznej. Nie odpowiadałam dlaczego bo po pierwsze, to ja kieruję gdzie wskaże pilot a po drugie, na drodze w dali coś się poruszało. Oczami wyobraźni widziałam Indian, rozgniewanych Indian podążających w naszym kierunku aby rozprawić się z intruzami. Wszakże jesteśmy nieproszonymi gośćmi na terenie rezerwatu więc słabości mnie zaczęły opadać a wraz z ich intensywnością ubywało odwagi.


Wyszczerzylam w uśmiechu zęby gdy okazało się, że to jedynie krowy podążają w stronę odwiedzonej przez nas wcześniej gromadki. Wszystko świetnie się układa pomyślałam i od razu zwątpiłam w swe myśli. Krowy szły wprost na nas zdając się nie zauważać przeszkody na drodze. Gdy były już blisko zatrzymałam się zdezorientowana co robić. Znajdujemy się na zupełnym odludziu gdzie w promieniu 80 kilometrów nie ma ani jednego zabudowania, istnieją ślady dróg leniwej cywilizacji i tylko na wpół zdziczała trzoda wałęsa się po okolicy. Na samą myśl, że w takich warunkach miałabym zderzyć się z krową odebrała mi zdolność kreatywnego myślenia i opadłam na oparcie siedzenia złożywszy ręce na kolanach. Chciało mi się śmiać ale jedyne na co mnie było stać to pokręciłam przecząco głową i szepnęłam; nie do wiary. Krowy stanęły i ani rusz. My też stoimy i czekamy.


– I co teraz? – Sytuacja bez wyjścia bo krowy mają więcej wolnego czasu ze względu na nienormowany dzień pracy czego o naszych zawsze zbyt krótkich dniach powiedzieć się nie da. 

Klakson i gaz do dechy. – Proste wyjście ale pamiętam jak bizon poszarżował wprost na auto osobowe i widoku tego nie zapomnę do końca życia. Skąd wiadomo jak zdziczałe jest indiańskie bydło? Może zareaguje jak bizon. Wolałam nie ryzykować. Wzięłam kierownicę w ręce i nacisnęłam lekko gaz, auto ruszyło do przodu i krowy nie wytrzymały nerwowo uciekając z drogi. Mogliśmy jechać dalej ale czy bez przeszkód?


Wydawało się, że nigdy nie dojedziemy do celu bo prędkość z jaką się poruszaliśmy była niewiele większa od relaksującego się joggera w parku. Nic nie zmyślając to nawet nie wiedzieliśmy czy wybrana droga zaprowadzi nas tam gdzie chcieliśmy. Na horyzoncie nic nie było widać oprócz zamazanych konturów nieskończoności w falującym upałem powietrzu. O ile zmysły mnie nie zawiodły to mieliśmy zobaczyć skały o niewiarygodnych kształtach a tu dookoła pustka i ani jednego wzniesienia. Skłamałabym okrutnie bo było jedno wzniesienie za którym mogły kryć się skarby przyrody ale musieliśmy je najpierw pokonać. W te wakacje używaliśmy dużego auta z napędem na cztery koła i do tej pory nierówności terenu pokonywaliśmy bez najmniejszych przeszkód. Jakież było nie tylko moje zdziwienie gdy podczas wjazdu na wzniesienie auto stanęło w piachu. Po prostu jakby cała moc silnika zanikła gdy potrzebowałam jej aby wydostać się z piaskowej pułapki. Zwykle gdy dodaję „gazu” auto jest posłuszne rozkazom a tu bunt na całego. Czułam się jakby technika i technologia pokazała mi środkowego palca i skazała mnie na zagładę po środku zupełnej pustki. Przez zaciśnięte zęby zostało wyrzucone z ust p. ohydne przekleństwo i poczułam się winna całego zajścia. Stali czytelnicy wiedza o nadprzyrodzonych zdolnościach mojego męża w zapalaniu papierosów i tym razem niespodziewanie zabłysnął ognik na końcu świeżutkiego papierosa. Zanim oprzytomniałam i puściłam kierownicę p. już stał przy drzwiach kierowcy oczekując aż wygramolę się z pojazdu. Krytycznym okiem spojrzał na koła tylko trochę zanurzone w piachu i niewielkie wzniesienie przed autem. Mars zagościł na jego twarzy a usta wymawiały oprócz łaciny słowa „coś takiego, coś takiego”. To nie była przeszkoda aby zatrzymać pojazd mechaniczny. Widać było, że najszybsze komputery świata to niedożywione oseski w porównaniu z szalejącą analizą odbywającą się pod lekko potarganymi włosami męskiego osobnika. Ile tryliardów operacji w ciągu sekundy mózg p. wykonał nie wiem ale jedno było pewne; ja nie byłam brana pod uwagę gdyż nie zaszczycił mnie spojrzeniem nawet na ułamek sekundy. Byłam dla niego przezroczysta i zespoliłam się z otoczeniem na tyle, że w ogole nie zaprzątał sobie mną głowy. W moich dłoniach pojawił się aparat fotograficzny który zapewne jeszcze przed sekundą miał p. Odsunął fotel zanim wskoczył do środka, usiadł i rozejrzał się dookoła jakby pierwszy raz widział auto od środka albo znalazł się w kokpicie statku kosmicznego. Akurat to auto z miejsca kierowcy oglądał rzeczywiście pierwszy raz bo godziłam się aby jego dupsko siedziało zawsze po mojej prawej stronie. Przez otwarte okno syknął „odsuń się” i wycofał aby chwycić w miarę twardy grunt. Chwilę zajęło jakieś majstrowanie obok kierownicy i silnik zawył niemiłosiernie. Ciężkie auto zaczęło nabierać rozpędu i bez problemu pokonało piaskowe wzniesienie. Zaraz gdy tylko skończył się piach p. zatrzymał auto oddając mi wolne miejsce kierowcy. 

No to jak to jest? Ciebie słucha a mnie nie? – Chciałam jakiegoś wytłumaczenia mego niepowodzenia. 

Jak widzisz mnie słucha! Nie chodzi o osobę czy płeć tylko o ustawienie komputera. – Już chciałam podziękować za zrozumiałe wytłumaczenie i zapytać czy przeprogramował komputer samochodowy w ciągu sekundy ale brakło mi czasu nawet na wzięcie głębszego oddechu gdyż p. już mówił dalej. 

Wyłączyłem ABS i CTS i już. 

Aha. Wytłumacz bo nie jarzę. Zupełnie nie mam pojęcia o czym rozmawiamy. – O ABS słyszałam ale to inne to jakaś magia i to na pewno ani biała ani czarna tylko marna bo zawiodła.  

To system antypoślizgowy który zapobiega nadmiernym obrotom jakiegoś koła. – System cudowny gdy wieziesz dzieci do szkoły ale zupełnie niepotrzebny gdy chcesz pojeździć na plaży. 

Wszystko jasne tylko skąd ja mam o tym wiedzieć? – Poczułam, że zostaję w tyle za wynalazkami ktore znalazły zastosowanie w autach. 

Nie przejmuj się dopóki masz mnie obok siebie.


Poczułam się jak doceniona kobieta przez swego wybranka. Zrobiło mi się słodko na duszy, że mam mężczyznę który zatroszczy się o mnie w każdej sytuacji. Uśmiech począł zakwitać na mych ustach. Kąciki warg unosiły się do góry a oczy pewnie przybrały maślany wygląd. Już byłam gotowa ciągnąć to auto z mężem w środku albo je pchać aby nam było wygodnie gdy uśmiech zamarł mi na ustach. 

Drwina? Kpina? Czy usłyszane przed chwilą słowa miały ukryte znaczenie? Jeżeli coś psuło mi nastrój to dwuznaczność jego wypowiedzi. Druga strona mogła brzmieć na przykład tak: „nie potrafisz nawet wjechać na małą górkę i beze mnie skończysz jak ten wrak widziany wcześniej”. Słowa podzięki zamarły mi na ustach ale bystry p. dostrzegł zalążek uśmiechu i szybko odwrócił wzrok, chyba był zmieszany. Odwrócił wzrok na tyle szybko aby nie dostrzec mojego zwątpienia.


Bez słow jechaliśmy chyba z pół godziny gdy on przerwał ciszę

Jesteśmy na miejscu zatrzymaj się. – Nigdy w życiu nie byłam bardziej zdziwiona. Krajobraz nie uległ zmianie a drogę już dawno zostawiliśmy za sobą poruszając się dziewiczym terenem gdzie koła tylko nielicznych aut były przed nami. GPS to wspaniały wynalazek ale na cóż by się przydał gdyby nie współrzędne o których wie tylko niewielu chętnych do pokonania psychicznych barier towarzyszących poruszaniu się po całkowitym bezdrożu. Gdzieś w dali, prawie na horyzoncie rysował się uskok i majaczące skały. Pomyślałam, że to gruba przesada aby iść tam piechotą ale mój niewymówiony protest został zgnieciony w zalążku słowami. 

Pięćset metrów po twojej lewej jest pierwsza część podróży na inną galaktykę. Jesteś gotowa? – Byłam a jakże, przecież jest to naszym celem wakacyjnego szaleństwa. Długo wyczekiwane miejsce nie mogło przecież czekać w nieskonczoność na nasze odkrycie. Chwyciłam błyszczek, butelkę wody i aparat fotograficzny ale i tak p. już czekał na mnie. Jego dopiero musiało korcić. Nawet ruszył trzy kroki przede mną. 

Zaczekaj chwilę tylko posmaruję twarz i ręce kremem bo kości wyjdą mi przez poparzoną skórę. – Jak zwykle dotarliśmy w samo południe albo o trzynastej. Słońce panoszyło się na bezchmurnym niebie i z doswiadczenia wiedziałam jak bardzo może narozrabiać gdy nie zastosuję filtru UV.


p. wolno, krok za krokiem poruszał się w stronę urwiska. Tak jakby nie mógł powstrzymać się przed kolejnym krokiem pomimo sprzeciwu stawianemu przez zdrowy rozsądek aby na mnie zaczekać. Jakaś niepojęta siła ciągnęła go w stronę przepaści. Po dwóch minutach krem ochronny w nadmiarze grubą warstwą okrywał wrażliwą skórę. Za chwilę przy suchym wietrze zostanie z niego tylko wspomnienie. Puściłam się biegiem aby dogonić p. który mozolnie wlókł się aby zobaczyć dziwne skały. Wyobrażałam sobie jak skaczę ze skały na skałę i pozuję do najbardziej wymyślnych zdjęć przyjmując zaskakująco niebezpieczne pozy. Podskakując już prawie doganiałam p. gdy raptowne – ałłła – wyrwało się z mej piersi. Widok białej jak śnieg kości na spękanej słońcem ziemi ostudził moje zapały do wygłupów. Uświadomił mi, że jesteśmy na pustynnym odludziu co prawda z zapasem wody w bagażniku ale gdyby coś stało się jednemu z nas i nie mógłby dojść do auta to … Przeskoczyłam kość jak pchła i dogoniwszy p. uczepiłam się kurczowo jego dłoni. Poczułam jego silniejszy uścisk. Odczytał moje myśli. Znów wie co myślę, skubaniec.

Categories: New Mexico | Leave a comment

Pierwsze grzyby.


  Gdy prosta i spokojna droga zaczęła się zmieniać w ciekawą a po chwili zniknął asfalt wcale się nie zdziwiłam bo po wczorajszej zaprawie traktowałam brak nawierzchni jako rzecz naturalną. Po wypytaniu p. czy już zawsze będziemy jeździć takimi drogami usłyszałam zapewnienie, ze „nie, nie zawsze” i odetchnęłam z ulgą. Zakołysało całym autem gdy raptownie odwróciłam się na słowa; „w większości nie będzie drogi tylko step czy jak to zwą tutaj”. 

Zatrzymaj się, o tam po prawej. – Od pewnego czasu towarzyszyły nam urocze skały z piaskowca przybierające niespotykane kształty.


Do miejsca docelowego o którym wiedziałam mieliśmy jeszcze ponad godzinę jazdy więc zaskoczenie było tym większe, że to już. Okazało się, że to niespodzianka na trasie. Ja wzięłam tylko mój podręczny aparat a p. uzbroił się w resztę sprzętu. Odległość do grzybów, bo tak ochrzciliśmy widoczne z daleka skałki, nie była duża ale za to zaczęliśmy wspinać się po stromym zboczu. Drobne kamienie i odłamki skał usuwały się spod stóp i aby ułatwić sobie wspinaczkę skierowałam się w stronę dwóch skałek wspartych na kawałku płaskiej platformy.


Nie przejdziesz. Zaklinujesz się na amen. – p. jako pierwszy wszedł do połowy stoku tam gdzie dziwolągów było najwięcej i robiąc dokumentację mojej domniemanej porażki komentował mało uprzejmie. Gdyby nie zdjęcia to wybaczyłabym wszystko ale żeby od razu cały świat dowiedział się jak jestem nieporadna to zniewaga która nie ujdzie na sucho. – Nie wchodź pomiędzy skały bo utkniesz, ich erozja trwa bardzo długo a musimy zaraz jechać dalej. Zobacz jak tu pięknie. – Gada i gada a mnie nerwy zaczynają denerwować. Jednak przeszłam pomiędzy nimi i nie potrzeba było czekać eonów aby skały zwietrzały. Nigdy nie zachwycałam się kamorami oprócz szlachetnych ale tutaj było na prawdę ciekawie.






Wolno leżąca kula poddała mi pomysł na zadośćuczynienie wyrządzonej mi krzywdzie. Rodził się pomysł. Kolorowe skały w zależności od miejsca oglądania przypominały bajkowe stwory albo fantazja tworzyła postacie których jeszcze nie było.




Pięłam się mozolnie w górę na sam szczyt gdzie upatrzyłam sobie odpowiednie miejsce. Tam miałam dokonać wyboru. p. jakoś nie kwapił się aby włazić za mną więc swoim „ach jak tu cudownie, chodź sam zobacz” przyciągałam podłego gada do siebie.



Kurczę ale tu kamieni. Zobacz jakie okrągłe, przez nieuwagę można rozpocząć lawinę.
– Nie, nie tam, pójdź w moj
ą lewą zobaczysz jak jest rozkosznie kolorowo. – Plotłam trzy po trzy aby jakoś zachęcić paskudnika który śmiał zwątpić w mą gibkość.


Jeszcze chwila a znajdzie się w idealnym miejscu. Lekkie pchnięcie poruszy kamień który poruszy dwa albo trzy, wtedy cztery kamienie poruszą następne i coraz więcej kamieni potoczy się w dół – lawina.
Moja ręka naciskała coraz silniej, silniej i silniej.


Gdy będzie po wszystkim będę mogła wylegiwać się w słońcu nie dbając czy przybędzie mi pół funta czy ćwierć kilo.

Categories: New Mexico | Leave a comment

Create a free website or blog at WordPress.com.